Jest tyle rzeczy, którym los nie niweczy
  Nie rób ze mnie poety, bloki to nie meczety,
  O tym wie nawet kretyn, witaj no w świecie normal
  Podróży po platformach, prawda nie wróży doznań
  Odjazd, kto czego dokonał, zobacz to po balkonach
  Eee gdzie kto co ma, tajemnic bełkot
  Widzisz trzecie piętro, tu kreśle ironią jak mleczko
  To co powstało wewnątrz, jazz smutnych osiedli
  Bez złudnych amnezji, z łez brudnych tradegii, afer
  Dla tych co cały czas na gape, palcem po mapie
  Oddają wszystko w imię nierealnych znaczeń
  Wole mieć szansę w ryzyku jak saper
  Niż żyć z przeświadczeniem, że się na nią nie załapie
  W muzyce nadzieja, z użyciem samplera
  By jazz wartości przelał, w tym ta więź
  Między szarością a świateł błysku jak stroboskop
  W tym złość co wydobywa, podwórek klimat
  To jazz daje mi moc, moc to słowo, słowo to siła
  
  Wsiąkła pijana orkiestra, jak jajo merda
  Cisza daje po bębenkach, jazz płynie po rejestrach
  Żaden ze mnie artysta, artyści to ponoć dziwki
  Co po pół litra whisky są szybcy jak [?]
  Piździe bije licznik, w głowie deski
  Liczy się sukces i sława, czyli znak pełni mała
  Jak B i G i E i beybe to przecież interes jak mayday
  Jazz i sensey, tej, tej, złej, złej formy wybawca
  Wiesz nie znam się na latawcach
  Umysłu nie kupiłem w plastrach na wagie w supersamie
  Gdzie za ladką spotkasz Shazze,
  To jazz z mocą jak w ciupadze, na prewencyjną władze
  Co tendencyjność w sprawie ujawnia
  Nie czas na postawe jak Piotr Skarga
  Tylko rozprawe co nam da psychiczny komfort
  Dziedziczny folklor, jazz smutnych osiedli
  Z brudnych miast, peryferii, mas tragedii
  Co wydobywa, podwórek klimat,
  Jazz daje mi moc, moc to słowo, słowo to siła!