Przykro mi to mówić lecz niewiele dziś znaczy
   Uśmiechnięta gęba obraz nędzy i rozpaczy
   Niewiele na tym świecie da się objąć rozumem
   To miejsce jest przeklęte i dlatego je lubię
   Ja się do tego wszystkie po prostu nie nadaję
   Przyznaję się bez bicia stawiam kawę na ławę
   Kilka kroków przyjacielsko poklepali po ramieniu
   Na najlepszym ze światów wszystko po staremu
  
   Wykończyłem się nerwowo przy pisaniu pamiętników
   Krew mnie zalewała ciągle czułem się nikim
   Jest tu niezastąpiony ze swą miną dziewicy
   Wiadomo proszę pana - człowiek ze stolicy
   Warszawa śle uśmiechy Warszawa się kłania
   Urzędnik walczy ot o co jest jeszcze do wygrania
   Nie jest trudno złodziejowi krytykować obce zło
   Sęk w tym że ja pierdolę jego królewską mość
  
   Lubię ten stan specyficznego niepokoju
   Nienawidzę dziennikarzy parlamentu i rządu...